Po II wojnie światowej urodzony w roku 1921 Tadeusz Różewicz doszedł do wniosku, że język poezji musi się radykalnie zmienić - tylko wówczas będzie mógł zbliżyć się do prawdy o współczesności. Pierwszą próbę realizacji tego postulatu przynoszą wiersze z tomów Niepokój (1947) i Czerwona rękawiczka (1948). Różewicz aż do końca pozostaje poszukiwaczem nowych form wysłowienia, adekwatnych wobec skrajnych doświadczeń człowieka XX i XXI wieku. Wykład niniejszy jest próbą ukazania i opisania - na kilku reprezentatywnych przykładach - owej strategii twórczej.
